Εκεί θα σε συναντήσω

Από την καμένη γη φτάσαμε στην πατρίδα
Εκεί όπου ανήκουμε
Στους ανθρώπους, στους φίλους, στις καρδιές τις ανοιχτές
Κάτι αφήνω πίσω
Φοβάμαι…
Αφήνω πίσω την καμένη γη, δεν την χρειάζομαι πια.
Με τρομάζει βέβαια, γιατί χωρίς αυτήν τι θα είμαι…
Θα βρω μια θέση;
Θα χωράω ολόκληρος;
Θα χωρέσουν όλα μας τα συναισθήματα; Ο θυμός μου θα χωράει; Ο φόβος σου;
Η ντροπή μου; Η ανημπόρια σου; Το παράπονο μου; Η θλίψη σου;
Αν φύγω θα είσαι εδώ όταν γυρίσω;
Να μείνω πίσω στην καμένη γη φοβάμαι αλλά και να προχωρήσω φοβάμαι.
Έχει πολύ νερό μπροστά και έχουμε μόνο μια σχεδία. Δεν έχουμε ούτε καν πυξίδα.
Νιώθω μόνη
Θέλω να φύγω
Όμως γυρνάω.
Θα έρθεις μαζί; Πάω προς τα εκεί, προς το άγνωστο χωρίς πυξίδα! Έρχεσαι;
Ίσως μαζί να φοβόμαστε λιγότερο.
Έρχεσαι! Και έχεις μαζί σου και λίγη πίστη. Άνοιξες ένα μικρό κουτάκι στην καρδιά σου και εκεί είδα
ότι κουβαλάς μαζί σου λίγη πίστη και λίγο φως.
Στα δύσκολα θα χρησιμοποιήσουμε αυτά μου λες.
Μπορεί η στεριά να είναι πιο κοντά από όσο φαντάζομαι.
Μια συνδέομαι και μια αποσυνδέομαι.
Μια θέλω και μια δεν θέλω.
Έχω μια δύναμη μεγάλη αλλά ακόμα δεν την πιστεύω.
Έχω ένα αγρίμι μέσα μου αλλά ακόμα δεν πιστεύω σε αυτό.
Τα χέρια μου νιώθουν δεμένα.
Το σώμα μου μουδιάζει.
Έχει θόρυβο, φωνάζουν γύρω μου. Μπερδεύομαι.
Δεν θέλω τελικά.
Άστο! Θα μείνω εδώ, στο παλιό, στο δύσκολο. Μου είναι οικείο όμως και γνώριμο. Εδώ μου φαίνεται
σαν να μην φοβάμαι τόσο.
Μου λες ότι δεν πειράζει.
Θα μείνεις μαζί μου και σε αυτό, θα μείνουμε μαζί μέχρι να αποφασίσω τι θέλω να κάνω. Έτσι λες.
Χωρίς πρόσιμο
Χωρίς προσδοκία
Χωρίς κριτική
Έτσι λες.
Αν μείνω λίγο με αυτό που νιώθω θα μαλακώσει και θα φύγει. Έτσι λες.
Τα χέρια μου τα σφιγμένα θα χαλαρώσουν.
Αν ζητήσω αυτό που χρειάζομαι – μια αγκαλιά, λίγο νερό να πιω, ένα χέρι να κρατήσω- θα έρθει. Έτσι
λες.
Λες ότι έτσι γίνομαι πιο δυνατή.
Τελικά ίσως έχεις δίκιο.
Τα έκανα όλα αυτά που είπες και είμαι καλύτερα τώρα. Βρέθηκα στην πατρίδα μου.
Πατρίδα είναι οι φίλοι, είναι οι άνθρωποι.
Το μαζί.
Ανοίγω. Ανοίγω τόσο πολύ, διευρύνομαι, βρίσκω χώρους που δεν ήξερα ότι έχω.
Έχω μια τόσο μεγάλη καρδιά που μπορεί να δέχεται τον πόνο σου και να τον αγκαλιάζει. Εδώ
μπορείς να ακουμπήσεις.
Όμως γιατί νιώθω ότι η καρδιά μου είναι άδεια;
Δέχομαι τον πόνο σου και αφήνω τον δικό μου. Ίσως γι’ αυτό να μένει πάντα χώρος στην καρδιά μου.
Αφήνω πόνο.
Αφήνω τον πόνο να φύγει,
αφήνω ελεύθερα τα χέρια μου,
αφήνω ανοιχτή την καρδιά μου να δέχεται και να δίνει,
αφήνω όσα με πονάνε,
αφήνω τον εγκλωβισμό.
Βρίσκω τα κλειδιά της φυλακής, τα φύλαγα στον κόρφο μου. Το είχα ξεχάσει.
Με απελευθερώνω.
Μου δίνω την άδεια.
Βρίσκω φως…
Βρίσκω χαρτομάντιλα…
Φυσάω τη μύτη, σκουπίζω τα δάκρυα. Κοιτάω γύρω μου. Υπάρχει στεριά.
Κάποιο πάρτι γίνεται. Έχουμε γιορτή!
Μπαίνω στο πάρτι. Μπαίνω στην γιορτή! Έχω πολλά να γιορτάσω!
Μπαίνω όπως είμαι
Μπαίνω με το κοντά μου
Εκεί είμαστε πολύ κοντά, πολύ προσωπικά…
Μπαίνω στο πάρτι και αφήνομαι. Πέφτω πιο βαθιά στη να ασφάλεια, πέφτω πιο βαθιά στην αγκαλιά.
Γιορτάζω όσα είμαι, γιορτάζω όσα είμαστε.
Βγάζω καθόλου νόημα;
Γέννησα γεννήθηκα αναγεννήθηκα αναγέννησα.
Βρήκα το αγρίμι μέσα μου.
Πήρα ανάσα, σηκώθηκα.
Είμαι οκ.
Και εσύ είσαι οκ.
Ακόμα φοβάμαι αλλά αφήνω την καμένη γη.
Πάω προς το φως.
Το εσωτερικό φως της καρδιάς μου/σου – οι δύο καρδιές σαν μια.
Εκεί θα σε συναντήσω.
Σε αυτό το μέρος μέσα σου, που όταν βρίσκεσαι εκεί και βρίσκομαι κι εγώ εκεί…τότε είμαστε Ένα…
Καλή αντάμωση!

Ηλιάννα Πεσσάρη