Εκεί βαθιά Σκοτεινά Σιωπηλά Εκεί που κοιμούνται οι πιο παλιές αναμνήσεις, ο πιο μικρός εαυτός και ο πιο μεγάλος φόβος. Εκεί μέσα στην κοιλιά μας, βαθιά μέσα στις μνήμες μας, εκεί που κάποτε μας αμφισβήτησαν και μας πλήγωσαν. Εκεί που κάθονται οι φόβοι μας, οι δυνατές ρουφήχτρες, τα πιο μεγάλα κενά. Εκεί κάτω που κατοικούν…
Είδα τη Βάση του παγόβουνου που αρχίζει και λιώνει ό,τι αρχίζει τελειώνει κι ό,τι τελειώνει ξεκινά Κι όμως είμαι ακόμα εδώ με ό,τι με τρομάζει με ό,τι με εμπνέει. Είμαι ένα βουνό, θάλασσα και νερό, αντέχω στη μοναξιά μου, αντέχω στην εκκωφαντική σιωπή. Τα ρυάκια μου ρέουν για όλους, και με δροσίζουν και με ποτίζουν…
Ένας άλλος μπαμπάς και μια άλλη μαμά Ένας άλλος τρόπος Κι ένας άλλος χώρος Χωρίς τρύπες/ρουφήχτρες Απέραντος σαν την επιμονή Με απέραντη επίμονη Χωρίς αχ και βαχ που κλειδώνουν παθολογίες Αλλά με αχ και ωχ Μητέρες ποιημάτων Εναρκτήριων λακτισμάτων Και σαρωτής παραμορφωτικών καθρεφτών Με “λίγο ακόμα και φτάσαμε” Κι έπειτα “λίγο ακόμα και φύγαμε” Και…
Κρατάω αυτόν τον τόπο και χωροχρόνο βαθιά μέσα στον πυρήνα μου, εκεί που κανένας δεν μπορεί να εισβάλλει και να κλέψει η αμφισβητήσει την ψυχική συγγένεια που δεν κληρονομήσαμε, αλλά γεννήσαμε μαζί. Μαθαίνω πόσο πυρηνικό είναι να ψάχνω τους ψυχικά συγγενείς μου σε έναν κόσμο που βολεύεται σε κάποια συντροφιά και κάποια παρέα. Μαθαίνω ότι…
Αααααχ! Πόσα Αχ να υπάρχουν άραγε; Και πόσοι χρωματισμοί, φωνές και τόνοι για να τα πεις; Πόσα συναισθήματα, λόγια και πόσες σκέψεις τελικά κρύβονται πίσω από τα Αχ μας! Σκέφτομαι τα Αχ που μιλά μόνο η καρδιά , τα Αχ που μιλά μόνο το μυαλό , και άλλα που φωνάζει το στομάχι μας , άλλα…
Retreat Ψυχοδράματος 19-23 Ιουλίου 2024 “Το βουνό απλά είναι…” Γεννιόμαστε, υποφέρουμε, πεθαίνουμε και τα βουνά στέκονται ακλόνητα. ” Πάολο Κοέλιο Το βουνό απλά είναι, δεν είναι κάτι, δεν προσπαθεί για κάτι, απλά είναι εκεί, στέκει ακλόνητο και σταθερό. Αγκαλιάζει τη φύση, προστατεύει, κρύβει μέσα του πολλούς θησαυρούς. Δέντρα, ρίζες, ποτάμια, ρυάκια. Το νερό…
Αύριο θα φύγω και δεν ξέρω αν θέλω να πάω εκεί που πάω… θα σ’ έχω όμως μέσα στην κοιλιά μου γιατί δεν έχω πάει τουαλέτα. Σήμερα είσαι σκατά. Αύριο θα είσαι ζεστασιά. Ήλιος, θάλασσα, αέρας στα μαλλιά μου. Λάσπη κάτω από τα νύχια μου, μυρμηγκοφωλιά στην αυλή μου. Πας κι έρχεσαι, σε βλέπω που…
Προσοχή💡: Ακολουθεί τοποθέτηση προϊόντων Από τότε που γυρίσαμε έχω διαβάσει και ξαναδιαβάσει τα κείμενα σας, έχω δει ξαναδεί τις φωτογραφίες μας. Σαν να θέλω να πηγαίνω λίγο πίσω στο χρόνο, χώρο, μέρος που σας γνώρισα. Να αναβιώσω την εμπειρία μας. Αυτή μας η εμπειρία, με κάνει να νιώθω ότι μπήκαμε όντως σε μια θάλασσα Η…
Θα παραθέσω παρακάτω ένα ποιήμα του Μανόλη Αναγνωστάκη – Πέντε μικρά θέματα Μες στην κλειστή μοναξιά μου Έσφιξα τη ζεστή παιδική σου άγνοια Στην αγνή παρουσία σου καθρέφτισα τη χαμένη ψυχή μου. Εμείς αγαπήσαμε. Εμείς Προσευχόμαστε πάντοτε. Εμείς Μοιραστήκαμε το ψωμί και τον κόπο μας Κι εγώ μέσα σε σενα και σ’όλους. Ε.Β.
Πράγματι, ο χώρος έγινε μεγαλύτερος επειδή εμείς γίναμε ένα και οι έννοιες σύνδεση, μοίρασμα και επαφή απόκτησαν καινούργιο νόημα όπως εμπιστοσύνη, ανήκω, φαίνομαι. Κι όταν συμβαίνει αυτό ο χώρος και ο χρόνος παραμένουν κι αυτοί έννοιες, οι οποίες διευρύνονται παρασυρόμενες κι αυτές στο ταξίδι μας εντός. Η σύνδεση μας θα συνεχίζει μέσα μου σαν άγκυρα,…