Αααααχ!

Πόσα Αχ να υπάρχουν άραγε; Και πόσοι χρωματισμοί, φωνές και τόνοι για να τα πεις; Πόσα συναισθήματα, λόγια και πόσες σκέψεις τελικά κρύβονται πίσω από τα Αχ μας!

Σκέφτομαι τα Αχ που μιλά μόνο η καρδιά , τα Αχ που μιλά μόνο το μυαλό , και άλλα που φωνάζει το στομάχι μας , άλλα Αχ που η ψυχή μας ψιθυρίζει , μιλά η ιστορία μας , ακούγεται η διαδρομή μας , βλέπουμε τα μονοπάτια μας και νιώθουμε ξανά ασφαλείς μέσα στα καταφύγιά μας.

Λέω πια να εμπιστευτώ τα Αχ που με κάνουν να νιώθω καλά , τα Αχ που με αφήνουν να αναπνεύσω , που το έντερο μου υπάρχει , το μυαλό μου δεν σκέφτεται πια ,εκεί που η καρδιά μου αγαλλιάζει και το σώμα μου στέκεται όρθιο. Λέω να εμπιστευτώ τα Αχ που με κάνουν να κοιτάζω ψηλά τον ουρανό , να χαζεύω και πάλι τα πουλιά που πετούν ,τα σύννεφα που υπάρχουν και που απλά υπάρχουν. Μέσα εκεί υπάρχω και εγώ, σε αυτό τον απέραντο ουρανό που δεν με τρομάζει πια , απλά υπάρχω. Υπάρχω και νιώθω ευγνωμοσύνη κοιτάζοντάς τον, νιώθω ηρεμία και γαλήνη μέσα μου. Ελευθερία.

Παραδίπλα οι κορυφές των βουνών στέκονται αγέρωχες θυμίζοντάς μου τα σκαλοπάτια που έχω ανέβει , τις διαφορετικές οπτικές που απέκτησα πατώντας σε αυτές ,και το καυτό αεράκι πάλι παίρνει τα μαλλιά μου, γλείφει τις βλεφαρίδες μου και τα μάγουλά μου θυμίζοντάς μου ξανά την ελαφρότητα του είναι, του υπάρχω, του στέκομαι ,εκεί, ανάμεσα στα σύννεφα, τα πουλιά και τον ουρανό. Εκεί που επιτρέπω πια το βλέμμα μου να υπάρχει.

Τότε πράγματι, τότε , μπορώ να δω πια ξανά τη θάλασσα . Μια θάλασσα που με κάνει να ονειρεύομαι και να αναστοχάζομαι.

Μ.Π.