Σου μιλώ και σε συναντώ κάτω από τις λέξεις.

Με κοιτάς έτσι -που νιώθω πως ο κραδασμός του νοήματος μου φτάνει σε σένα.

Οι λέξεις ως γέφυρες νοημάτων, ξερές και άδειες με καμία αξία μπροστά στο δικό μας βίωμα.

Και με τη σιωπή μας εάν στεκόμασταν απέναντι το ίδιο θα γινόταν. Το νιώθω. Το ξέρω.

Μαζί σου είμαι απαλή και δεν φοβάμαι.

Συναντηθήκαμε απογυμνωμένοι διψώντας για επαφή και αλήθεια.

Σαν από πάντα γνωστοί, φίλοι, συνοδοιπόροι ταξιδευτές, αγαπημένοι.

Συν+αντηση.

Τόλμησες μπροστά μου να φανερωθείς τόλμησα μπροστά σου να μείνω.

Δεν πήρες το βλέμμα σου από πάνω μου όταν έγινα μικρή, ευάλωτη, ανήμπορη, τιποτένια.

Με χώρεσες ολόκληρη, με είδες και επιτέλους πήρα όσα έδωσα.

Λησμόνησα τα μισά και είδα πώς είναι τα ολόκληρα.

Πόσο όμορφα είναι τα ολόκληρα που φτιάξαμε από τα δικά μας μισά.

Σε συνόδευσα στις παιδικές σου μνήμες.

Σε είδα εκεί και με έβαλα και μένα εκεί πλάι σου μαζί σου.

Πόσα παιδάκια συναντήθηκαν σε μία αίθουσα;

Ποιον τόπο έφτιαξαν για να νιώσουν ευπρόσδεκτα;

Σε θυμάμαι, με θυμάμαι, να σε ψάχνω, να με ψάχνεις, και να βρίσκουμε τόπο δικό μας, το σπίτι μας.

Εγώ εσύ εμείς

που μπορούμε

που θέλουμε

που φτιάχνουμε

που πιστεύουμε

που ζούμε αληθινά

που βουτάμε ολόκληροι

που ανοίγουμε πόρτες παράθυρα στην τρυφερότητα και στην αγάπη

που ζητάμε

που δίνουμε

που χαϊδεύουμε

που αγγίζουμε

που αφηνόμαστε σε κουμπωτικές αγκαλιές

που πετάμε άμυνες

πού βρίσκουμε τις εναλλακτικές

που γινόμαστε δυνατοί

που επιτρέπουμε να γίνουμε προτεραιότητα

πού ξενυχτάμε για λίγο χρόνο ακόμη ο ένας με τον άλλον

που δεν φοβάμαι να σε κοιτώ στα μάτια

που δεν ξέρω τι είναι οι δεύτερες σκέψεις

που σε βρίσκω όταν με χάνω

που όταν χάνομαι με αναζητάς

Και βουτάω όλο και πιο βαθιά στην αγάπη και κοιτώ τα χέρια μου που πλέον κρατούν άλλα χέρια στο δικό μας κυκλωτικο χορό.

Κατερίνα Λίλη