Ομαδική δημιουργία Ήρθα να σε συναντήσω μέσα στο σκοτάδι. Δε θέλω να τρομάξεις. Θέλω μόνο να δεις, πώς έξω από το δωμάτιο με τα κλειστά παντζούρια, έχει ξημερώσει. Κάθε φορά που θα νυχτώνει, να θυμάσαι πως το φως θα έρθει να σε βρει. Β. Σκέφτομαι πόσο μαγικό είναι να μπορούμε να υπάρχουμε ως ευάλωτες ατομικότητες,…

Πρώτη μέρα. Κι όμως, κάτι είχε ήδη αρχίσει να συμβαίνει από τη διαδρομή. Ο δρόμος στένευε όσο ανεβαίναμε, τα βουνά πλησίαζαν το ένα το άλλο, σαν να έγερναν για να είναι κι αυτά μαζί μας εκείνες τις μέρες. «Τώρα θα δεις τα χρώματα να αλλάζουν και τα βουνά να σμίγουν ένα-ένα». Δεν ήταν το τοπίο…

  Ένα κουβάρι μεγάλο που δεν ξέρω από πού να το τραβήξω. Δεν ξέρω από πού να αρχίσω για να σου πω την ιστορία μου. Νιώθω ότι είμαι ένα κουβάρι μεγάλο, χωρίς άκρη. Κάπου στο σκοτάδι, χωρίς φως, χωρίς χάδι. Στεκω φοβισμένη, στέκομαι μόνος μου στο σκοτάδι και φοβάμαι πολύ.. Σου μιλάω αλλά δεν με…

Γνώρισα ένα παιδί που δεν έβγαινε για διάλειμμα. Καθόταν ήσυχο στη σπηλιά του. Τα παράθυρα είχαν κάγκελα μα χάζευε ανάμεσα τους την απέραντη θάλασσα κ ουρανό. Υπήρχε μια πόρτα χωρίς κλειδαριά αλλά το παιδί δεν έβγαινε. Ειχε βαρίδια στα πόδια, είχε βαρίδια στα χέρια. Καμία φορά τα χέρια του αγκυλώναν ή τα δαγκωμένα του δάχτυλα…

Ομαδική δημιουργία    

Τα μάτια μας κλειστά και γύρω αρώματα Τα πόδια μας γυμνά να ψάχνουν χώματα Τα πόδια μας γυμνά να ψάχνουν χώματα για να στεριώσουν Βάλε τους μαρκαδόρους στη σειρά πριν σε σκοτώσουν οι φωνές θα φτιάξουν τείχη, χρωματιστά, και τίποτα στην τύχη δε θα αφήνουμε Δε θα περνά σκοτάδι κι ας μικρύνουμε Δε θα πονά…

Σου μιλώ και σε συναντώ κάτω από τις λέξεις. Με κοιτάς έτσι -που νιώθω πως ο κραδασμός του νοήματος μου φτάνει σε σένα. Οι λέξεις ως γέφυρες νοημάτων, ξερές και άδειες με καμία αξία μπροστά στο δικό μας βίωμα. Και με τη σιωπή μας εάν στεκόμασταν απέναντι το ίδιο θα γινόταν. Το νιώθω. Το ξέρω.…

Στις ελιές δίπλα Κοιτάζοντας την θάλασσα Με ήχο από τζιτζίκια Εκεί θα σε συναντήσω Θα αγκαλιάσεις ό,τι είμαι, ό,τι φέρω Θα αγκαλιάσω ό,τι είσαι, ό,τι κουβαλάς Θα φροντίσω τον πόνο σου Θα μου κρατήσεις το χέρι Θα σου δώσω χαρτομάντιλα Θα μου δώσεις νερό Θα σε ακούσω με προσοχή Θα με συνοδεύσεις Θα σε περιμένω…

  ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1: ΚΑΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ Μαγικό μέρος… Θέλω να επιστρέψω. Είσαι σίγουρη; Ναι, πάρα πολύ. Τότε θα πρέπει να προετοιμαστείς για ένα μεγάλο ταξίδι. Μα, το θυμάμαι κοντά. Καμιά φορά όσο πιο όμορφο είναι κάτι, τόσο πιο κοντά μας το θυμόμαστε. Με μπέρδεψες. Δεν έχει καμία σημασία, δε θα σου χρησιμέψει και πολύ. Γιατί το…

Περάσαμε από το να είμαστε άγνωστοι στο να είμαστε σημαντικοί ο ένας για τον άλλον. Από το άγχος στην αίσθηση ασφάλειας, από την πόλη στο βουνό, απο τα έξω προς τα μέσα. Από την αγωνία στην εμπιστοσύνη. Το έχω δει να γίνεται πολλες φορές. Και κάθε φορά ξεχνάω πόσο μαγικό είναι. Κάθε φορά με ξαφνιάζει…