Ένα κουβάρι μεγάλο που δεν ξέρω από πού να το τραβήξω.

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω για να σου πω την ιστορία μου.

Νιώθω ότι είμαι ένα κουβάρι μεγάλο, χωρίς άκρη.

Κάπου στο σκοτάδι, χωρίς φως, χωρίς χάδι.

Στεκω φοβισμένη, στέκομαι μόνος μου στο σκοτάδι και φοβάμαι πολύ..

Σου μιλάω αλλά δεν με καταλαβαίνεις. Είναι σαν την κόλαση εδώ. Τρέμω.

Δεν με συμπαθώ πολύ. Επαναλαμβάνω ξανά τα ίδια και τα ίδια και δεν ξέρω πως να τα σταματήσω.

Όλα όσα έμαθα είναι εδώ και επαναλαμβάνονται συνέχεια.

 

Και εκεί, μέσα σε όλα αυτά, με κοιτάς και σε κοιτώ.

Βλέπω λίγο φως, μια φλόγα.

Έρχεσαι κοντά, με αγκαλιάζεις. Μου δίνεις χάδι πολύ, με κρατάς.

Με ακούς, με φροντίζεις.

Μου δείχνεις αυτό που βλέπεις για μένα, μπορω να δω για λίγο με το μάτια σου.

Τι τύχη!

Είναι γεμάτα αγάπη!

Για μένα!

Σ’ ευχαριστώ.

Μέσα σε αυτόν τον κύκλο, είμαι ασφαλής. Μπορώ να μοιραστώ, μπορώ να ύπαρξω ολόκληρος. Μπορώ να περπατήσω ελεύθερος. Μπορώ να με αγάπω.

 

Μου δείχνεις τον δρόμο, την άκρη του κουβαριου, με μαθαίνεις να δέχομαι.

Μέσα από το βλέμμα σου, μπορώ να μάθω ποιος είμαι.

Οι μέρες ανάμεσα στα βουνά ήταν μαγικές. Το βουνό μου θύμισε έναν άλλον ρυθμό, μου θύμισε την σταθερότητα που χρειάζομαι.

Και εκεί μέσα στη φύση, δημιουργήσαμε ένα καταφύγιο ζεστό, φωτεινό, ένα μέρος όπου τα μυστικά μας είναι ασφαλή και όπου όλα μπορούν να συμβούν.

Εκεί, ανάμεσα στα βουνά βρήκαμε αγάπη, σταθερότητα, ευγνωμοσύνη και αγκαλιά.

Σας ευχαριστούμε μέσα απο την καρδιά μας. Για την εμπιστοσύνη και την γενναιοδωρία και το θάρρος να δημιουργούμε τόπους που μπορούν να μας χωρούν.

 

Ηλιάννα και Γιάννης