Τα μάτια μας κλειστά και γύρω αρώματα

Τα πόδια μας γυμνά να ψάχνουν χώματα

Τα πόδια μας γυμνά να ψάχνουν χώματα για να στεριώσουν

Βάλε τους μαρκαδόρους στη σειρά πριν σε σκοτώσουν οι φωνές θα φτιάξουν τείχη,

χρωματιστά,

και τίποτα στην τύχη δε θα αφήνουμε

Δε θα περνά σκοτάδι κι ας μικρύνουμε

Δε θα πονά το χάδι κι ας αμύνομαι σαν αγρίμι

Αφήνομαι, αφήνομαι στα χέρια σου λοιπόν, εσύ αφέσου στο παρόν

Τώρα είναι η ζωή, πάντα τώρα ήταν κι ας περίμενες το αύριο για να λάμψεις

Πρωταγωνιστής εσύ ήσουνα του δράματος σου

Σκούπισα τα δάκρυα από το πρόσωπο σου

Σε ξέπλυνα με χάδια και αγκαλιές

Στήναμε κρυψώνες κάτω από τις ελιές

Σου ψέλισσα στ’ αυτί βλέπω το παιδικό σου

Στο παιδικό δωμάτιο στρίμωχνες το όνειρο σου

Και μια σιωπή μου θύμιζε με κόμπο

Μου θύμιζε τον κόμπο στο λαιμό σου

Χέρια σε κρατάνε σφηνωμένη στην καρέκλα

Άγγιξα την ψυχή σου με μια λευκή πετσέτα

Να παίζουν οι ψυχές μας στο υπόγειο

Να σκίζουν οι σιωπές μας την υδρόγειο

Και ο Ιούλιος μας χαζεύει σαν παραθεριστής

Κοιμήθηκες νωρίς και γω κοιτούσα το όνειρο σου

Δε με ζέστανε ο ήλιος, μονάχα ο θυμός σου

Και ενιωσα το φως σου, μικρό μου φως

Και έγινα ξανά μικρός, μικρό μου φως

και η φλόγα σου δυνάμωνε διαρκώς,

γύρισα την κλεψύδρα αλλιώς

μικρό μου φως

αυτό ήταν;

Αλλη μια φορά τότε

Θ.