Μια μέρα, μπήκα σε μια άλλη σφαίρα, σε ένα άλλο περιβάλλον Σαν αστροναύτης? Σαν ταξίδι σε γαλαξίες? Όχημα, μια άγνωστη άτρακτος Κυβερνήτης έμπειρη και το Πλήρωμα επαρκές. Μάλλον, όταν το σκεφτόμουν, λίγο φοβίσιμοι στην αρχή, αν και κάποια μέλη μου ήταν ήδη γνωστά. Οι φόβοι συντάχθηκαν και συμπυκνώθηκαν. Δεν ξέρω πόσο χρόνο μου πήρε να…

Και ήρθαμε. Η παιδική μου φίλη κι εγώ, κάναμε το πρώτο ενήλικο ταξίδι μας μαζί, με προορισμό τους επτά λόφους του Παρνασσού. Εκεί μας υποδέχτηκαν τα μεγαλεπήβολα βουνά και τα καταπράσινα δέντρα του, που μας χάρισαν απλόχερα το οξυγόνο τους. Και αχ…πήραμε την πρώτη μας βαθιά ανάσα! Και ενώ εγώ ήξερα ήδη αρκετά άτομα από…

Η τρίτη ψυχοδραματική μας απόδραση ολοκληρώθηκε και με άφησε γεμάτη ευγνωμοσύνη! Το βουνό ήταν πολύ γενναιόδωρο μαζί μας, άνοιξε την αγκαλιά του και μας φιλοξένησε! Μας χάρισε την ησυχία του και την δύναμη του! Ανάμεσα στα δέντρα και τους λόφους, ανοίξαμε τις καρδιές μας και μοιραστήκαμε τα συναισθήματα μας… κλάψαμε, γελάσαμε, δημιουργήσαμε, αγκαλιαστήκαμε και αγκαλιάσαμε…

Κάθε φορά είναι διαφορετικά,ίσως γιατί η διάθεση μας είναι διαφορετική, ίσως γιατί η σύνθεση της ομάδας ειναι αλλιώτικη! Υπάρχει όμως κάτι κοινό πάντα όταν συμβαίνει ενα άγγιγμα ψυχής, ενας ερωτισμός αιωρείται!! Ερωτεύτηκα ενα βαθύ ένρινο ”Ααααχ” και ένα ”Ναι” τόσο όμορφο που σου’ρχονται δάκρυα στα μάτια! Νανούρισα τραγουδώντας το “θαλασσάκι μου”,γουργούρισα και χαιδεύτικα σαν γατούλα…

Ποιος αναστέναξε απ’ τα βάθη της ψυχής μας, ποιος έκλαιγε ασταμάτητα όταν δεν αφήναμε το δάκρυ να κυλήσει;  Ποιος έγινε η αγκαλιά που μας χώρεσε όλους; Ποια στιγμή αναγνώρισα έναν-έναν απ’ τους συνοδοιπόρους μέσα μου; Πώς έκανα σιγά-σιγά χώρο για τα δικά «μου» και τα δικά «τους» μέχρι που δεν τα ξεχώριζα πια; Πότε μεγάλωσα…

Είναι φοβερό το πως όταν ξεκινάμε να κλαίμε ερχόμαστε πιο κοντά. Όταν η Κατιάνα ξεκίνησε να κλαίει με λυγμούς, όλη η ομάδα άλλαξε. Τα πιο σφιχτά σαγόνια ξεκλείδωσαν. Οι άκλαφτοι ένιωσαν την υγρασία στα μάτια, ο ένας αυτόν τον σπάνιο εσωτερικό λυγμό. Άλλοι βρέχαν τις ποδιές τους. Η Ιωάννα έκλαψε για πρώτη φορά μπροστά σε…

Είπα το ναι και ήρθα! Χαίρομαι που ήρθα! Χαίρομαι που το έζησα! Χαίρομαι για όλη αυτήν την ομορφιά! Χαίρομαι για τις αγκαλιές! Χαίρομαι για τα φιλιά! Χαίρομαι για την αγάπη! Χαίρομαι για τη φιλία! Μία φορά ζούμε… όπως έλεγα στον εαυτό μου πριν καιρό: ” Ας ζήσω όμορφα γιατί όταν ξαναγγενηθώ δεν θα θυμάμαι αυτή…

Αγαπημένη γλυκιά συμμορία, Σας ευχαριστώ πολύ που ζήσαμε μαζί αυτήν την βαθιά, δύσκολη και λυτρωτική εμπειρία! Άρχισα επιφυλακτικά και σιγά σιγά είπα ας γίνει ότι θέλει, αφού ήρθες τι θα κάνεις θα μπεις! Όμορφες, διαφορετικές, πολύχρωμες φωνές και φάτσες, κραυγές αρχέτυπες από τα βάθη της ψυχής, μικρά κουνελάκια πόνος, μοναξια, έλλειψη, ζόρικα… και μετά τα…

Στον απόηχο της ψυχοδραματικής συνάντησης στη Σίφνο. Η 2η ψυχοδραματική απόδραση στη Σίφνο έφτασε στο τέλος, αφήνοντας πίσω της μια γλυκιά αίσθηση ανθρώπινης συνύπαρξης. Μια συνάντηση με άγνωστα πρόσωπα που έγιναν γνωστά και γνωστά που γνώρισαν άγνωστες πτυχές του οικείου και γνώριμου. Μια πρόκληση για να εκφραστώ, να αγγίξω το διαφορετικό, να στραφώ βαθιά μέσα…

Δεν έχω λόγια …είναι μια κατάσταση που ακόμα εξελίσσεται ..ήρεμα γαλήνια χωρίς εντάσεις ….μια άλλη στάση ζωής πιο ξεκάθαρη ..το είχα τελικά πολύ ανάγκη χωρίς να το ξέρω….οποίος δεν το βίωσε αξίζει να το δοκιμάσει…. Δεν πίστευα ότι θα ήταν τόσο δυνατά αυτά που βίωσα ….πολύ καλή δουλειά…. και ένα μεγάλο συγγνώμη που πεταγόμουνα….. Θα…